திரைப்பட விமர்சனம்; ‘எஸ் துர்கா’ – இலக்கற்ற பயணம்

….நேசிக்கிறேன் ஆதலால் விமர்சிக்கிறேன்

விஸ்வாமித்திரன் சிவகுமார்

 

 

 

ஒளிவு திவசத்தே களி (An Off-Day game) மூலமாக குறைந்த பொருட்செலவில் யதார்த்த சினிமாவை பார்வையாளருக்கு வெகு அருகில் கொண்டுவந்த மலையாள சினிமாவின் குறிப்பிடத்தக்க இளையதலைமுறைப் படைப்பாளரான சனல்குமார் சசிதரனின் சமீபத்திய படம் செக்ஸி துர்கா. தணிக்கை மற்றும் மத அரசியலை விமர்சிக்கும் உட்பொருள் சார்ந்த விவகாரங்களால் எஸ் துர்கா என்று (வேறுவழியில்லாமல்) அபத்தமாகத் தலைப்பிடப்பட்டு திரைகண்டிருக்கும் இந்தப் படம், ஒன்றிரண்டு திரைப்பட விழாக்களைத் தவிர ஏனைய இந்திய திரைப்பட விழாக்களில் திரையனுமதி பெறமுடியாமல் தடைபட்டபோது நல்ல சினிமா பார்வையாளர்களிடையே பெரும் எதிர்பார்ப்பை உருவாக்கியது. அது சனல்குமாரிடம் முன்னமே பார்த்துணர்ந்த அரசியலார்ந்த சித்திரிப்பின் மீதான எதிர்பார்ப்பாகவும் விரிவடைந்தது.

 

ஆனால், படத்தைக் காணும் வாய்ப்பைப் பெற்றபோது, அதன் புதிய கதையோட்டத் தன்மையால் ஈர்க்கப்படினும், எனது எதிர்பார்ப்பின் அஸ்திவாரம் சரிந்துவிழுவதை உணரவே செய்தேன். சனல்குமார் திட்டமிட்டிருந்த கதைக்களம் தெளிவான வடிவில் உருவாகவில்லை என்பதே அரங்கைவிட்டு வெளியேறியபோது முதல் விமர்சனமாக என் மனதில் எழுந்தது.

 

ஒளிவு திவசத்தே களி திரைப்படத்தின் கதைக்களம் நுட்பமாக உருவகிக்கப்பட்ட சாதிய அரசியலை மையமிட்டது. அதன் நேர்த்தியான திரைக்கதைப் போக்கு அந்தக் கதையின் மையக்களத்தை உக்கிரப்படுத்தி நமது பார்வையுணர்வை உலுக்கிவிழச் செய்தது. அதேவிதமான மற்றொரு அரசியலின் நீட்சியுடன்தான் சனல்குமார் எஸ் துர்கா படத்தை திட்டமிட்டிருக்கிறார். எனினும், கதைக்களத்திலும் அதன் உள்ளார்ந்த திரைக்கதைப் போக்கிலும் ஒரு குழப்பநிலையையே வெளிப்படுத்திருக்கிறார் என்றே கூறவேண்டும். குறிப்பிட்ட களம் சார்ந்த கதையாடலின் சொல்வடிவமே அதன் யதார்த்தம் சார்ந்த வீரியத்தைக் கட்டிக் காப்பது. அதனடிப்படையில், எஸ் துர்கா சொல்வடிவத்திலும் அதற்கும் அப்பாற்பட்டு முதிர்ச்சியற்ற அரசியல்பார்வையிலும் பின்னடைவையே தொட்டிருக்கிறது.

பெண்தெய்வத்தை வழிபடும் சமூகம் ஒரு பெண்ணை எவ்வளவு கீழ்த்தரமாக அணுகுகிறது என்பதே கதைமையம். துர்கா என்னும் தெய்வத்திற்காக தம்மை துன்புறுத்திக் கொள்ளுதலும், அதே பெயர்கொண்ட பெண்ணை துன்புறுத்திப் பார்ப்பதுமான இருவகையான வலியேற்றங்களை படம் பேசுகிறது. இரு துர்காக்களின் மீதும் ஆண்மனம் வைக்கும் பாரதூரமான மதிப்பீடுகளை நாம் உணரக்கூடுமான போதிலும், கதையாடலின் தெளிவின்மையால் நேரும் குழப்பத்தில் இரண்டு துர்காக்களும் தம் குறியீட்டு இருப்புகளின் ஒருமையை முற்றிலுமாக இழந்துவிடுகிறார்கள் என்பதே உண்மை.

 

‘கருடன் தூக்கம்’ என்னும் திருவிழாச்சடங்கில், அலகு குத்தி தங்களது நேர்த்திக் கடனை நிறைவேற்றும் ஒரு பக்தர் கூட்டத்தின் சாமியாட்டம் ஒரு பகுதியாகவும், காதலர்களான கபீரும் துர்காவும் தப்பியோடும் இரவில் சந்திக்கும் ஆண்களின் படும் துயரம் ஒரு பகுதியாகவும் அவ்வப்போது பின்னிப் பிணைந்து காட்சிகளாகின்றன. சனல்குமார் சொல்லவிரும்புவது என்னவென்றால், இப்படி பெண்தெய்வத்தை வழிபடுபவன் நேரடிச் சமூகத்தில் தன்னோடு வாழும் பெண்ணை சீரழிக்க எண்ணுகிறானே என்பதுதான்.

 

அடிப்படையில் ஒரு புரிதல் தேவைப்படுகிறது. பக்தி என்பது பொருள்வளக் கனவுகளுக்காக அவசர அவசரமாக உடைத்துவிடப்பட்ட மடை. பொருள் சேமிப்பதற்காகவும் சேமித்த பொருளை பாதுகாப்பதற்காகவும் திட்டமிடப்பட்ட சடங்குகளின் ஆர்ப்பரித்த நடவடிக்கைகளே திருவிழாக்கள். அந்தந்த தெய்வங்களுக்கென ஒரு வரலாறு புனையப்பட்டிருந்தாலும், மக்கள் காவடி எடுப்பது என்பது தங்களது வாழ்வு நலன்களைப் பேணவே என்பதன்றி அவர்களது மனநலன்களை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென்பதற்காக அல்ல. தெய்வம் என்பது மக்களுக்கு எப்போதும் பற்றாக்குறையில்லாமல் பணத்தை வைத்திருக்கும் ஒரு ஏடிஎம் இயந்திரம் மட்டுமே என்றநிலைக்கு திரிபுபட்ட சமூகத்தில், மனிதமார்ந்த புரிதல்களை பக்தர்களிடம் அவர்கள் உள்ளிட்ட மனிதப்பரப்பிலும் சனல்குமார் எதிர்பார்ப்பது வேடிக்கைதான்.

 

மதங்களின் முதன்மை நோக்கம் மனிதனின் பாலுணர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்துவது. அப்போதுதான் அது தம்மை அதிகார நிறுவனமாக்கிச் சுரண்டமுடியும். மனிதன் தன் காமத்தில் தன்னியல்பாகக் கண்ட பரவசத்தின் முழு அன்பை விட்டேகி அதையே கண்களை கட்டிக்கொண்டு வெளியில் தேடத் தொடங்கின நாளிலிருந்துதான் மதங்கள் வன்மைபெற்று மனிதனது இயற்கை உணர்வுகளை கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கின. கட்டுப்படுத்தப்படும் ஏதொன்றும் காலநேரம் பாராது வெடிப்பை நிகழ்த்திவிடக் கூடுமானவை என்பதிலிருந்துதான் பெண்கள்மீதான வல்லுறவுக் கொடுமைகளை நாம் காணவேண்டும். பெண் எப்படி உடலாக மட்டுமே பாவிக்கப்பட்டாள் என்பதை விளக்கவேண்டுமென்றால் நாம், நிலம் காக்கும் வாரிசை வயிற்றில் சுமக்க பெண் நிர்பந்திக்கப்பட்ட நிலவுடைமைச் சமுதாயக் கட்டமைப்பு காலத்திலிருந்து பேசவேண்டிவரும்.

 

ஒரு பெண்ணும் ஆணும் இயல்பாக பேசிப்பழக முடியாத சமூக அமைப்பில் நிச்சயம் பெண்மீதான வன்கொடுமைகள் இருந்தே தீரும். மனங்களைத் தாண்டி உடல்களே பிரதானம் எனப் புனையப்பட்ட வகைமையில் வலுவானது வலுக்குறைந்ததை உண்டுவிட்டே கண்ணுறங்கும். இதில் பக்தியை வைத்து என்ன பஞ்சாயத்து?

 

சிலையாக நிற்கும் பெண்கடவுளின் மீதான பக்தியும் உயிரோடு அலையும் பெண்மீதான இச்சையும் ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையவையல்ல. வீட்டில் பூஜையறை வைத்து பெண்கடவுள்களை கைதொழுது வணங்குபவன் தன் துணைவியையோ மகளையோ முன்னமே வரையறுக்கப்பட்ட சட்டகங்களுக்குள் வைத்து அடிமைப்படுத்தி துன்புறுத்துவதிலிருந்து தன்னை துண்டித்துக் கொள்வதில்லை. வாழ்வியலின் இரு முரண்பட்ட நீட்சிகள் இவை. இவையிரண்டிற்கும் இடையே இல்லாத இசைவைத் தேடுகிறது எஸ் துர்கா. கலையில் ஈடுபடுபவரெல்லாம் மனிதம் கொண்டவர்களாக கற்பனை செய்வதற்கு ஒப்பானது இந்த துருவ இணைப்பு.

 

பெண்ணைத் தெய்வமாகக் கொண்டாடுபவர்கள் அந்தத் தெய்வத்தின் பெயரிலிருக்கும் உயிர்கொண்ட பெண்ணை அவமதிப்பதாக இந்தப் படம் காட்டும் ஒப்பீட்டு முரணையே இத்தகைய முன்னெடுப்பின்வழி நான் சுட்டிக்காட்ட நினைப்பது. பக்தியின் வடிகாலான சடங்குகளின்வழியேயான கண்ணோட்டத்திலிருந்து பெண்மீதான புரிதலைக் கோரும் இந்தப் படத்தின் அரசியல் முதிர்ச்சியற்றது.

 

‘கருடன் தூக்கம்’ நிகழ்வு விவரிக்கப்படும் காட்சிகளில், திடீரென தலைகீழாக ஓரிரு காட்சிகள் காண்பிக்கப்படுகிறது. பூமியில் ஒட்டாத நிகழ்வாக அச்சடங்குகளை இயக்குநர் விளக்கநினைக்கிறார் போலும். ஆயினும், இந்த படைப்பாளக்குறுக்கீடு (Author’s Interpretation) தேவையற்றது. நேரிய போக்கில் வெளிப்படுத்தும் காட்சிகளிலேயே பார்வையாளர் புரிந்துகொள்ளும் தன்மையில்தான் காட்சிகள் கட்டமைக்கப்பட வேண்டும். அதைவிடுத்து, தலைகீழாக காட்டுவதன்வாயிலாக வெகுசன சினிமாவில்கூட தேவையில்லாமல் கடைபிடிக்கப்படும் பண்பை மீண்டும் பிரதிபலிப்பதாக முடிகிறது. இந்தப் படத்தின் மற்றெந்த காட்சிகளிலும் இயக்குநரின் பார்வைக்குறுக்கீடு இல்லை என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

காதலர்களான துர்காவையும் கபீரையும் வாகனத்தில் ஏற்றிக்கொள்ளும் முதல்காட்சியிலேயே வாகன ஓட்டிக்கு அருகிருப்பவன் துர்காவை புணர்வதற்கான எத்தனிப்போடு கவனிக்கத் தொடங்கிவிடுகிறான். அவளுக்குத் தவிக்கும்போது வலுக்கட்டாயமாக நீரை அருந்தச்சொல்லி அவளது வாயருகே பாட்டிலை நீட்டி கட்டாயப்படுத்துகிறான். பாட்டில் அவனது ஆண்குறியாக உருவகம் கொள்ளும் தருணமது. அவனது காமமுனைப்பு கூர்மைப்படத்தான் போகிறது எனினும் அவ்வளவு சடுதியில் நிகழ்ந்துவிடுவது நம்பத்தகுந்ததாயில்லை. ஒவ்வொரு ஆணும் பெண்ணை உறவுக்காக அணுகும்போது கையாளும் அவகாசம் அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கு வழங்கப்படவில்லை. அப்படியே வழங்கப்படும் நேரத்தில் அவனது காமம் திரைக்கதைப் பிறழ்வின் ஏதோவொரு துளையில் விழுந்து காணாமலும் போகிறது.

 

அவனைத் தொடர்ந்து வண்டியை ஓட்டுபவனும் காதலர்களை வண்டியிலிருந்து இறங்கவிடாமல் சமரசிக்க முயல்வதில் இருப்பது வல்லுறவு கொள்வதற்கான வாய்ப்பிற்காகத்தானே அன்றி வேறென்ன? சும்மா முகங்களின் முகமூடிகளை மாட்டிக்கொண்டு அவர்களை சீண்டிப்பார்ப்பதற்கா அவ்வளவு பிரயத்தனப்படுகிறான்? அதுவும் வாகனத்தில் ஆயுதங்களை வைத்திருக்கும் ரவுடிக்குழுவில் இருக்கும் அவன் செய்யும் குற்ற காரியத்தை இடைஞ்சலில்லாமல் செய்ய விரும்புவானா அல்லது காதலர்களை வலுக்கட்டாயமாக ஏற்றிக்கொண்டு காவல்துறையின் சந்தேகக் கேள்விகளுக்கு உள்ளாகி ஒட்டுமொத்தமாக சிக்கிக்கொள்ள விரும்புவானா? அவனுக்கு தன்னிடம் ஓட்டுரிமை அட்டை இல்லை என்கிற பெருமை வேறு. வெகுசனப்படங்களின் உதிரிப்புனைவாயிருக்கிறது திரையில் அலட்சியப்படுத்தப்பட்ட அவனது இருப்பு.

 

படத்தில் காட்டப்பட்டிருக்கும் போலிஸ்காரர்களின் நேர்மை என் நெஞ்சைத் தொட்டே விட்டது. அவர்கள் நிற்கும் பின்னணியில் தெரியும் கம்யூனிசச் சுவரொட்டி ஒன்று அவர்களது நேர்மையைப் பிரதிபலிக்கச் செய்யும் பட்டயமாகிறது என்றால் அதைவிட அபத்தம் வேறெதுவும் இருக்காது. காந்தியின் படம் இருக்கும் இடங்களிலெல்லாம் கண்மூடித்தனமாக நேர்மையை எதிர்பார்ப்பதற்கு ஒப்பானது இந்தியத் திரைப்படங்களில் உணர்ச்சிபொங்கி மேற்கொள்ளப்படும் இம்மாதிரியான இடைச்சொருகல்கள் – அம்பேத்கரின் புகைப்படத்தைக் காட்டிவிட்டால் அது தலித்திய திரைப்படமாக மாறிவிடுவதுபோல, ‘ஜே ஜே சிலகுறிப்புகள்’ நாவலை (தலைகீழாக) படிப்பவன் இலக்கிய உணர்வாளனாக மாறிவிடுவதுபோல.

 

ஒருவேளை இந்தக் கதாபாத்திரங்கள் விதிவிலக்காக இருக்கலாம். அதேசமயம் படத்தில் பொதுத்தன்மையாக காட்சிப்படுத்தும்போது இவை பெரும்பான்மையாக நிலவும் சாட்சியங்களாகவும் பிழையுண்மை பெற்றுவிடுகிறது என்பதையும் மனதில் கொள்ளவேண்டும். விதிவிலக்கெனில் விதிவிலக்கென உணரச்செய்தல் நலம்.

 

ஒளிவு திவசத்தே களி படத்தில், பார்வையாளரான நாம் எதிர்பாராத யதார்த்தத்தை கதையாடலாக நிகழ்த்திக் காட்டின சனல்குமார், எஸ் துர்காவில் எது நடக்கக்கூடும் என்று நாம் எண்ணுகிறோமோ அதை நடக்கவிடாமல் வேறொன்றாக திசைதிருப்பி தந்திரமாக காட்சிகளைக் கட்டமைத்தபடியே செல்கிறார். காதலனாக வரும் கபீர் மிகவும் கோழையாக சித்திரிக்கப்பட்டிருக்கிறான். வாய்திறந்து பேச யோசிக்கிறான். சாலையின் ஓரஞ்சாரமாக நடக்காமல் நடுவழியிலேயே நடக்கிறான். பட்டது போதும் என்றெண்ணி யார் கண்ணிலும் படாமல் குறுக்குப் பாதைகளில் ஒதுங்கி விடியும்வரை இளைப்பாறிவிட்டு பாதுகாப்பாகச் செல்லலாம் என்றெண்ணாமல், களிமண் மூளையோடு திரும்பத் திரும்ப தான் தப்பிக்க நினைத்த வாகனத்தையே கைகாட்டி நிறுத்தி சிக்கிக்கொள்வதில் தீவிரமாக இருக்கிறான். இதில் அவன் தன் காதலியை முகத்தை கைகளால் பிடித்தபடி சமாதானப்படுத்தும் கொடுமையை வேறு நாம் கண்டு கண்களைப் பொத்திக் கொள்ளநேர்கிறது.

 

கபீர் கதாபாத்திரம் படம் முழுவதும் நிறமிழந்து நகர்கிறது. இத்தனை சிறுபிள்ளைத்தனமான ஒருவனை நம்பி நள்ளிரவில் கால்நடையாகப் பயணப்படும் துர்காவை எண்ணி தலையில் அடித்துக்கொள்வதைத் தவிர வேறொன்றும் செய்வதற்கில்லை. வாகனத்திலிருந்து தப்பிக்கும்போது ரவுடிக் கும்பலின் கத்தியை எடுத்து அதை பைக்குள் பத்திரப்படுத்திக்கொள்ளும் கபீர் ஒரு கோமாளியாகவே என் கண்ணுக்குப் படுகிறான். அந்தக் கத்திக்கு ஒரு கதை சொல்லப்பட்டிருக்கவேண்டும் என்பது (தமிழ்சினிமா நிலத்தில் சிக்கிக் கொண்ட) ஒரு திரைக்கதையாளனாக நான் உணர்வது. இவ்விதமான யதார்த்தப் பிசகுகள் படம் முழுக்க நிறையவே நள்ளிரவு நடுச்சாலையில் நடந்துசெல்கின்றன.

 

காதலனோடு தப்பியோடும் துர்காவை எதிரி தப்பித்துவிட்டதுபோல பாவித்து முனைப்போடு பின்தொடரும் மேலும் இரண்டுபேரும் சேர்ந்துகொண்ட அந்த ரவுடிக்கும்பல், துர்காவின்மீது பாலியல் பலாத்கார முயற்சியை நோக்கி நகராமல் ஏனோ அவளையும் அப்பாவி கபீரையும் அவமதிக்கும் செயலோடு நிறுத்திக்கொள்வது பார்வையாளரான நமது கலைரசனையின்மீது அலகு குத்தி ரசிப்பதைப் போல ஆகிவிடுகிறது.

அந்த ரவுடிக் கும்பலுக்கு எந்தவொரு சங்கடத்தையும் தராத துர்காவையும் கபீரையும் விலங்குகளின் முகமுடிகளை அணுவித்து குரூரமாக மகிழவா அந்த இரவில் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு மூச்சிளைக்கும் நாயின் வேகத்தோடு அந்தக் காதலர்களின் பின்னே தொடர்கிறார்கள்? அவர்கள் என்ன மருத்துவமனையிலிருந்து தப்பித்துவிட்ட மனச்சிதைவாளர்களா? துர்காவையும் அவர்களையும் இணைப்பது காமம் மட்டுமே என்பது உண்மைச்சமூகத்திலிருந்து நாம் கற்றிருக்கும் பாடம். ‘செய்யும் வேலையை விட்டுவிட்டு சினைமாட்டுக்கு மசிரைப் பிடுங்கின கதை’ என்றொரு சொலவடை இருக்கிறது. அதைப் போல இருக்கிறது அந்தக் கும்பலின் பயணம்.

 

அதைவிடக் கொடுமை, துர்காவை வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தத் தேவையான இருளில் நின்றுகொண்டு, கோழைத்தனமான கபீரைப் பார்த்து, கத்தியை ஏன் எடுத்தாய் என்று அன்பான கோபத்துடன் கேள்வியெழுப்பி காக்க வந்தவர்களையே சந்தேகப்பட்டுவிட்டாயே என்று நட்பாகக் கோபித்துக் கொண்டு காதலர்களை விடுவிக்கும் அந்த அகச்சீர்கெட்ட கும்பலின் மனோதர்மத்தைத்தான் என்னவென்பது? பார்வையாளரது காதிற்குத்தான் எத்தனை பெரிய பூ? வைத்தாலும் கொஞ்ச நேரத்திற்காவது காதிடுக்கில் நிற்கவேண்டாமா? சரி விடுங்கள், விநோதமான முகமுடிகளை அணிந்துகொண்டு பெண்ணைப் புணராமல் அவமதித்து அனுப்பிய ஆண்களை நாம் நடைமுறை சார்ந்த குற்ற வாழ்வில் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோமோ? துர்காவை பாலியல் பலாத்காரத்திற்குள் ஈடுபடுத்தாமல் போக எந்த ஒரு உளவியல் அவர்களைத் தடைசெய்கிறது? அது ஏன் படத்தின் எந்தவொரு பரப்பிலும் சொல்லப்படாமல் போனது?

 

இந்திய வரைபடம் முழுக்க பெண்கள் சிறுமியிலிருந்து வயோதிகப்பெண் வரை வயது வித்தியாசமின்றி வல்லுறவிற்கு உள்ளாவது நமது காலம்வரை வரலாறு. உறவினன் தொடங்கி, பக்கத்து வீட்டுக்காரன், எதிர்வீட்டுக்காரன், பள்ளி ஆசிரியன், சம்பளம் தருபவன், உடன் வேலை பார்ப்பவன், எழுத்துள் நின்று கவரப் பார்க்கிறவன், திரைக்குள் மறைந்து தினவு கொள்பவன் என பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்முறை அனைத்து மட்டங்களிலும் அதிகப்பட்டிருக்கும் இந்தக்கால கட்டத்தில், இலக்கற்றவனின் நடைப்போக்கில் காதலர்களை விரட்டிப்பிடித்து அவமதிப்பதை மட்டுமே கொள்கையாகக் கொண்ட அந்த ரவுடிக்கும்பலை ஒப்பீட்டளவில் நாம் நல்ல உள்ளங்கொண்ட மனிதர்களாகவே அங்கீகரிக்கலாம் என்றுதான் தோன்றுகிறது. அத்தகையவர்களை சிலையாக வடித்தும் வைத்துக் கொள்ளலாம். வாழ்வென்றால் என்னவென்றே தெரியாத சிறுபிள்ளைகள் கோரமான வல்லுறவிற்கு உள்ளாகி எரிக்கப்பட்டும் புதைக்கப்பட்டும் வரலாற்றின் அவலச்சுவடுகளை நிரப்பியிருக்கும் இந்த இணைய காலகட்டத்தில்தான், துர்கா கைபடாமல் கபோதிகளிடமிருந்து தப்பிவிடும் கதையும் நடக்கிறது. நல்ல சினிமாவிலும் ரஜினியின் ஜிகினா காட்டலாம் போல.

 

இந்தப் பிழைகளுக்கெல்லாம் உறுதியான காரணம் படத்தின் திரைக்கதையை தெளிவாகத் திட்டமிடாததுதான். இந்தப் படத்திற்கு சனல்குமார் திரைக்கதை எழுதாமல் படம்பிடித்தார் என்று பெருமையாக எழுதுகிறார்கள். திரைக்கதை எழுதுவதும் எழுதாமல் போவதும் இயக்குநரின் தனிப்பட்ட நிலைப்பாடு. ஆனால் அது நெருடலாக திரைப்படத்தில் பிரதிபலிக்கக் கூடாது.

 

சார்லி சாப்ளின் உரையாடல்களம் கொண்ட அவரது சர்வாதிகாரி (The Great Dictator) படத்தை திரைக்கதை இல்லாமல் அவ்வப்போது எழுதின குறிப்புக்களோடுதான் எடுத்தார். திரைப்படத்தில் அவர் திரைக்கதை எழுதாமல் எடுத்திருக்கிறார் என்கிற தொனி எங்காவது பிரதிபலிக்கிறதா என்ன? அப்படத்தில் தவறிருப்பின் யாராவது சுட்டிக்காட்டி விடுங்களேன், பார்க்கலாம். திரைக்கதை எழுதாமல் எடுக்கப்படும் படங்கள் சிறந்ததெனில், தற்காலத் தமிழ்சினிமாவை விட உலகில் உயர்ந்த சினிமா இருக்கவே முடியாது.

 

இத்தனை பிழைகளை நான் சுட்டிக்காட்டுவது, படம் ஒன்றுமில்லை என்று வாதிடுவதற்காக அல்ல. எத்தனையோ கேடுகெட்ட படங்களுக்கு என்னுடைய மதிப்புமிக்க கண்களைத் தந்த நான் சனல்குமாரின் படத்தைப் பார்ப்பதில் மகிழ்ச்சியே கொள்கிறேன். ஏனென்றால் அவர் திரைப்படத்தின் பொருட்செலவை குறைத்துக் கொள்வதன்வாயிலாக இன்றைய இளைய படைப்பாளிகளுக்கு நல்லதொரு ஊக்கமாக இருக்கிறார். இருக்கும் பணத்தை வைத்துக் கொண்டு நாமும் ஒரு நல்ல படத்தை எடுக்கமுடியும் என்ற தன்னம்பிக்கையைத் தருகிறது எஸ் துர்கா வரையிலான அவரது கலைமுயற்சிகள்.

 

சனல்குமாரின் அடுத்த படைப்பையும் நான் மதிப்போடுதான் எதிர்காண்பேன். அதற்குக் காரணம் அவரது கதைக்களத்தின் மீதான ஈர்ப்பு மட்டுமல்ல, அவர் கதாபாத்திரங்களின் யதார்த்தத்தை சித்திரிக்கும் அணுகலிலுள்ள வசீகரிப்பு. அவரது படத்தில் வருபவர்கள் நடிகர்களில்லை, உண்மையான மனிதர்கள் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. அந்த நடிகர்களிடமிருந்து கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் குணங்களை மிகநேர்த்தியாக வெளிக்கொணர்வதிலும், அவர்களது ஏதேச்சையான உரையாடலை யதார்த்தப்படுத்தும் தேர்ச்சியிலும் சனல்குமார் இன்றைய இந்திய சினிமாவில் தனித்த படைப்பாளராகிறார் என்பது மறுக்கவியலாதது.

 

ஒளிவு திவசத்தே களி ஆகட்டும், எஸ் துர்கா ஆகட்டும், எத்தனை மண்ணெதர்த்தமான கதாபாத்திரங்களை கட்டமைத்திருக்கிறார் இந்த மனிதர் என்றே வியக்கத் தோன்றுகிறது. இந்திய கலைசினிமாவின் உரையாடல்களும் நடிப்புத் தொனியும் இன்னும் புனைவெதார்த்தத்திலேயே முன்னும் பின்னுமாக வைக்கப்பட்ருருக்கும்போது, சனலின் கதாபாத்திரங்கள் பார்வையாளரான நமது இயல்பம்சங்களோடு நம்மையே நாம் காணும் திரைக்குள்ளும் காணச்செய்யும்படி வார்த்தெடுப்பது செயலளவில் அரிய முயற்சி. சனலின் திரை அடையாளம் இந்த முயற்சியில்தான் அர்த்தப்படுகிறது என்பேன்.

படத்தின் மற்ற அம்சங்களில் என்னை முதன்மையாக ஈர்த்தது ஒளிப்பதிவு. கோவில் காட்சிகளில் ஒளிப்பதிவு அலைந்தபடியே நகர்வது போதையான பார்வையாக வெளிப்படுவதும், துர்காவுடனான பயணத்தில் வாகனத்தைச் சுற்றி ஒளிப்பதிவு அலைவது சூழலின் அபாயத்தை உள்கொணர்வதாக வெளிப்படுவதும் சிறந்த அணுகுமுறைகள். கதைத் தீவிரத்தின் முழு ஈடுபாட்டோடு, ஒளிப்பதிவாளர் பிரதாப் ஜோசப் தன்னுடைய உழைப்பைத் தந்திருப்பது இப்படத்தின் மற்றொரு பலம். படத்தில் வியாபிக்கும் ஒலிகளும் கதையின் தீவிரத்தை முன்னெடுத்துச் செல்கின்றன.

 

குரூர குணங்கொண்ட மனிதர்களின் மனோநிலையைச் சொல்லும் இதயம் தாக்கும் வெறித்தனமான அதிர்விசை படம் முடிந்து எழுத்திடப்படும்போதும் தொடர்வது, திரையரங்கில் எழுந்துசெல்லக் காத்திருக்கும் நம்மோடு தொற்றிக் கொள்கிறது. சமூகம் முழுக்க நிறைந்திருக்கும் வன்மத்தைப் பின்னிணைப்பான குரலாக்கி நம்மோடே அரங்கைவிட்டுப் பின்வருகிறது. பெரும்பாலான படங்களில் பேணப்படும் இறுதி இசை, படத்தின் முடிவிற்கான முத்தாய்ப்பாகவோ பார்வையாளருக்கான நன்றிநவிழும் பூங்கொத்தாகவோ தன் மூச்சை நிறுத்திக் கொள்ளும். படத்தின் ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் நம்மோடு பொருத்தி வெளியனுப்பும் இந்தியத் திரைப்படங்கள் குறைவு. எஸ் துர்கா அந்தப் பட்டியலில் மற்றொரு படமாவது ஓரம்சம்.

 

வாழ்வை மிகவும் நெருக்கமாக திரை வாயிலாக உணரச்செய்வதில் இருக்கும் சாகசமே சனலின் படைப்புக்களை உலகம் முழுக்க திரும்பிப்பார்க்கும் வாய்ப்பை வழங்குகிறது. எஸ் துர்காவில் நிகழ்ந்த திரைக்கதை சரிவிலிருந்து அவர் மீண்டெழவேண்டும் என்பது என்னைப் போன்ற நல்ல சினிமா மீது காதல் கொண்டவர்களது நியாயமான எதிர்பார்ப்பு. தந்திரமான திரையணுகல் என்றும் நிலைப்பதில்லை என்பதை அவர் இந்தப் படத்தை மறுவாசிப்பு செய்வதன்வழி புரிந்துகொள்வார் என்று நம்புகிறேன். நல்ல படைப்பாளருக்கு அது எளிய கடத்தல்நிலைதான். சனல்குமார் தன்னுடைய அடுத்த படத்தில் அந்தக் கடத்தலை நிகழ்த்துவார் என்பதை உறுதிப்படுத்த அவரது ஒளிவு திவசத்தே களி படம் ஒன்றே போதும், காத்திரமான குரலுடன் கட்டியம் கூற.

 

 

விஸ்வாமித்திரன் சிவகுமார்

 

 


கருத்துக்களை பகிர


அல்லது

Your email address will not be published.

Scroll To Top